nga Fatos Baxhaku
Për të gjithë shqiptarët, kjo javë e fundit e janarit ka qenë fort e rëndë. Disa kanë vrarë mendjen përse të dashurit e tyre u ekzekutuan në një protestë, e cila mund të kishte kaluar fare pa gjak. Disa të tjerë kanë vrarë mendjen nëse bënë ndonjë gabim që çoi në atë tragjedi të panevojshme të 21 janarit, të tjerë me siguri janë menduar thellë se si do t’i shkojë filli këtij vendi tashmë të stërlodhur nga kundërshtitë fatale dhe tashmë historike, ndarjet primitive fisnore e lokale, politikat e pabesa, mungesa e besimit, etja e liderëve për të zënë sa më parë një vend në histori, ideja e tyre se janë të paracaktuar nga vetë Perëndia për ta shpëtuar këtë vendin tonë të brishtë, acarimi i vëllezërve tanë jashtë kufijve, teksa shihnin një betejë shqiptaro-shqiptare, etjen dhe komoditetin për ta pritur nga të huajt zgjidhjen e krizës gjakatare, njësoj sikur të ishim në kohën e largët të Princit Wied-it dhe jo në kohën e internetit dhe të satelitëve që po “iu sillkan gjithkah gjithësisë”. Lexo artikullin e plote »