Reporteri

nga Ilir Barjaba

Revolucionet demokratike në botën arabe dhe në Afrikën Veriore na kanë mbushur me entuziazëm, pasi kanë demonstruar se realizimi i vullnetit të shumicës mund të vonojë, por megjithatë arrin të imponohet, qoftë edhe në regjime diktatoriale. Megjithatë, përveç ditirambeve që u duhen thurur “revolucionarëve” të lirisë në vendet arabe, është koha të hedhim një vështrim më kritik kundrejt politikave ndërkombëtare në Lindjen e Mesme. Ky moment duhet të shërbejë pikërisht për të reflektuar mbi vetë natyrën e sistemit ekonomik botëror, të varur tërësisht prej burimeve natyrore si nafta. Lexo artikullin e plote »

nga FATOS ÇOÇOLI

Zgjedhjet e 8 majit, për fat të keq, me situatën e tendosur politike te ne, po u ngjajnë përherë e më shumë zgjedhjeve të përgjithshme, duke humbur përmasa kyçe vendore. Asnjë vështrim kritik dhe bilanc i punës së kandidatëve, deri tani kryetarë bashkish apo komunash, që kandidojnë sërish. Asnjë shifër për të ardhurat e mbledhura, për shpenzimet e shkurtuara, për investimet e kryera. Asnjë vlerësim apo qoftë edhe përmendje e vendeve të reja të punës të hapura në bashki apo komunë. Lexo artikullin e plote »

nga VETON SURROI

Sundimi pakicë në Kosovë nuk do të thotë sundim i pakicave etnike. Zgjidhja kushtetuese për to (ç’prej Kornizës Kushtetuese të UNMIK-ut deri në Kushtetutën e Kosovës) është që minoritetet etnike detyrimisht do të jenë në qeverisje e qeveri. Minoritetet etnike, me vendet e rezervuara në Parlament – një diskriminim pozitiv në mënyrë që të përfaqësohen përkundër përpjesëtimit tejet të ulët demografik – i kanë të rezervuara vendet edhe në qeveri. Në momentin e sajimit të qeverisë, kushdo që ta udhëheqë koalicionin, aty do të jenë minoritetet, pothuajse detyrimisht. Lexo artikullin e plote »

nga BUJAR LESKAJ

Rezultati përfundimtar i të gjithë veprimit politik të çdo politikani, kuptohet qartë se është prova e shërbimit që ai ka kryer për komunitetin që përfaqëson. Kjo provë, që mund të jetë një veprimtari e gjatë në kohë, ose e shkurtër, një veprimtari ose një veprim i veçantë, është diçka thelbësore për historinë e tij individuale dhe shoqërore dhe, pavarësisht nga retorika, propaganda ose qëllimi tendencioz denigrues i kundërshtarit të tij politik, në gjykim, sidoqoftë, mbetet si diçka referuese nga historia e çdo periudhe të gjatë apo të shkurtër në vartësi të kohës që është kryer. Lexo artikullin e plote »

nga Grida Duma

Është i pafundmë kalvari i individëve, intelektualëve, shkruesve e opinionistëve që glorifikojnë një moral të munguar të pushtetit dhe të pushtetarëve shqiptarë.

Nuk di kur në historinë e njerëzimit u bë e mundur që pushteti të njësohej e barazohej me moralin, nuk di a mund të gjendet qoftë edhe një pushtetmbajtës tërësisht i moralshëm dhe a ka një moral përtej moralit të pushtetit dhe bërjes. Morali, e sidomos ai i formës së krishterë, mbeti historikisht një thirrje shpirtërore për të mos humbur kontaktin me një botë të mendimit dhe shpirtit, apo dhe imagjinatës dhe ëndrrës. Lexo artikullin e plote »

nga Eda Derhemi

“Në barkun tënd prej druri, ndihem si një monedhë e artë, e fshehur mes petave të lakrorit të sime gjysheje” , nga poezia “Anija”

“Ngre sytë e shikoj qiellin, si ajo lulja e vogël, çelur në mes të shinave të trenit, … e brishtë, e paanshme”, nga poezia “Paanësi” Lexo artikullin e plote »

nga Mustafa Nano

Alexander Stille është një gazetar amerikan me origjinë italiane; është figlio d’arte, dmth djali i një gazetari tjetër, Ugo Stille. Shkruan shpesh për çështje të Italisë; shkruan në gazetën la Repubblica. Para tri-katër ditësh, në blog-un e vet, kuturisi të jepte një konsideratë të shkurtër mbi gazetarin tjetër italian, bujëmadhin Giuliano Ferrara, të cilit kohët e fundit i kanë dhënë një pesëminutësh të përditshëm pas edicionit informativ të orës 20.00 në kanalin Rai Uno, në harkun e të cilit ai bërtet opinionin e vet mbi ngjarjen e ditës (sa do doja ta kisha dhe unë një hapësirë të tillë të përditshme; në fakt, e kam kërkuar; por s’ma japin; kanë frikë se “i kaloj limitet”). Çfarë thotë Stille në shënimin e tij dy paragrafësh? Lexojeni: Lexo artikullin e plote »

Është e vetmja gazetë franceze të cilës politikanët ia kanë me të vërtetë frikëm. E përjavshmja “Le Canard Enchaine” ka rrëzuar disa ministra dhe sekretarë shteti në qeverinë e Presidentit Sarkozi. Ndërkohë, ajo është edhe një sukses financiar

Kryeredaktori Klod Anxheli mban në duar një copë të vogël letre: është bilanci i gazetës, ndërsa në njërin cep të kësaj letre janë emrat e gjashtë ministrave dhe sekretarëve të shtetit, të cilëve kjo gazetë ua nxiu keqas jetën vitin që shkoi. Po në atë letër janë renditur edhe skandalet që gazeta e përjavshme publikoi në faqet e saj në vitin 2010, vit gjatë të cilit ajo rrëzoi dy sekretarë shteti nga posti dhe vendosi fatin e dy ministrave të tjerë të kabinetit. Lexo artikullin e plote »